Opis wyniku chi-kwadrat powinien pokazywać, jakie zmienne porównano, co zaobserwowano w grupach i jaki wynik dał określony wariant testu. Samo zdanie „uzyskano istotną zależność” nie pozwala sprawdzić ani kierunku różnicy, ani jej rozmiaru. Poniżej przełożysz gotowy raport na akapit, zachowując liczebności, podstawy procentów i granice wnioskowania.
Najpierw rozpoznaj właściwy wiersz raportu
Program może pokazać obok siebie test chi-kwadrat Pearsona, wynik z poprawką na ciągłość, iloraz wiarygodności i test dokładny Fishera. Nie są to zamienne etykiety jednej liczby. Przepisz nazwę metody wraz z informacją o wariancie. Statystyka z jednego wiersza i wartość p z innego tworzą wynik, którego w raporcie nie było.
Ten poradnik dotyczy opisu istniejącego testu niezależności dwóch zmiennych kategorialnych. Nie zastępuje doboru analizy. Przed pisaniem potrzebujesz potwierdzenia, że obserwacje są niezależne, kategorie właściwie określone, a przybliżenie zastosowane w teście uzasadnione. Przy pomiarach powtarzanych, wagach lub złożonym schemacie losowania zwykły wynik Pearsona może nie odpowiadać projektowi.
Sprawdź również, czy raport dotyczy testu niezależności, czy zgodności jednego rozkładu z rozkładem oczekiwanym. W dokumentacji R funkcja chisq.test obsługuje oba zadania. To, że w obu pojawia się χ², nie pozwala nadać im tego samego opisu.
Odtwórz znaczenie wyniku z liczebności
Wszystkie dane i okoliczności przykładu są fikcyjne. Służą ćwiczeniu redakcji. Załóżmy, że gotowy raport obejmuje 120 niezależnych ankiet uczestników dwóch form zajęć: stacjonarnej i zdalnej. Każda osoba odpowiedziała na jedno pytanie: „Czy skorzystałeś z konsultacji w trakcie kursu?”. Nie było braków odpowiedzi. Porównanie dotyczy korzystania z konsultacji, a nie ich skuteczności.
- Skorzystali z konsultacji
- 42 osoby - 70,0% tej grupy.
- Nie skorzystali
- 18 osób - 30,0% tej grupy.
- Podstawa procentów
- 60 ważnych odpowiedzi.
- Skorzystali z konsultacji
- 24 osoby - 40,0% tej grupy.
- Nie skorzystali
- 36 osób - 60,0% tej grupy.
- Podstawa procentów
- 60 ważnych odpowiedzi.
W sumie konsultacje wskazało 66 osób, a odpowiedź przeczącą 54 osoby. W hipotetycznym raporcie zastosowano test niezależności chi-kwadrat Pearsona bez poprawki na ciągłość. Liczebności oczekiwane przy hipotezie niezależności wynoszą 33 i 27 w każdej grupie. W tym przykładzie nie występują małe liczebności oczekiwane. Nie zastępuj ich liczebnościami obserwowanymi, gdy sprawdzasz uwagi programu o warunkach analizy.
Zapisz wynik testu i rozmiar związku
Sprawdzony zestaw liczb dla tych danych to: χ² = 10,9091, jeden stopień swobody, N = 120 oraz p = 0,0009569. Do tekstu można przenieść zapis χ²(1, N = 120) = 10,91; p < 0,001. Gdy wymagany styl przewiduje dokładniejsze raportowanie p, zachowaj odpowiednią dokładność. Nie zapisuj p = 0,000: zaokrąglone zero w interfejsie programu nie oznacza zerowego prawdopodobieństwa.
Miara związku V Craméra wynosi w tej demonstracji 0,302. W przyjętej tu nieujemnej konwencji dla układu 2 × 2 oblicza się ją jako pierwiastek z χ²/N. V nie wskazuje, w której grupie częściej korzystano z konsultacji. Tę informację odczytujesz z rozkładu: 70,0% wobec 40,0%, czyli różnica 30 punktów procentowych.
Nie dopisuj „silny związek” wyłącznie na podstawie uniwersalnego progu. Znaczenie rozmiaru różnicy zależy od problemu, projektu i porównania z innymi ustaleniami. Jeśli raport zawiera przedział ufności dla uzasadnionej miary efektu, zachowaj go razem z nazwą miary i metodą wyznaczenia. W tym przykładzie takiego przedziału nie obliczano; nie można go odtworzyć przez redakcję samej wartości p.
Połącz rozkład i test w jeden akapit
W demonstracyjnym zbiorze z konsultacji skorzystały 42 z 60 osób uczestniczących w zajęciach stacjonarnych (70,0%) oraz 24 z 60 osób uczestniczących w zajęciach zdalnych (40,0%). Test niezależności chi-kwadrat Pearsona bez poprawki na ciągłość wskazał związek między formą zajęć a deklarowanym korzystaniem z konsultacji: χ²(1, N = 120) = 10,91; p < 0,001; V Craméra = 0,302.
W rzeczywistym rozdziale dodaj odwołanie do numeru zestawienia. Akapit wskazuje przedmiot, podaje podstawy i łączy właściwą statystykę z p. Nie trzeba ponownie wyliczać wszystkich czterech komórek, jeśli pełny rozkład jest dostępny obok. Informację o sprawdzeniu założeń umieść zgodnie z układem własnej pracy, tak aby była możliwa do odnalezienia.
Usuń trzy wnioski, których test nie dostarczył
- „Zajęcia stacjonarne spowodowały korzystanie z konsultacji”. Zaobserwowany związek nie rozstrzyga przyczyny. W przykładzie nie losowano osób do form zajęć i nie kontrolowano innych różnic między grupami.
- „Prawdopodobieństwo prawdziwości hipotezy wynosi ponad 99,9%”. Wartość p nie jest prawdopodobieństwem prawdziwości hipotezy. Nie otrzymasz go przez obliczenie 1 - p.
- „Wynik dowodzi dużej praktycznej przewagi”. Próg istotności nie ocenia znaczenia praktycznego. W przykładzie mierzono korzystanie z konsultacji, bez pomiaru rezultatów nauki.
Zgodnie z zasadami ASA ocena wyniku wymaga kontekstu i przejrzystego raportowania, a nie samego przekroczenia progu p. W dyskusji możesz rozważyć możliwe wyjaśnienia związku, ale oznacz je jako interpretacje i odnieś do projektu oraz literatury.
Sprawdź akapit przed włączeniem do rozdziału
- Porównaj nazwę testu, statystykę i p z jednym właściwym wierszem raportu.
- Potwierdź N użyte w tej analizie, także gdy cały zbiór jest większy.
- Sprawdź podstawę procentów w każdej grupie i znaczenie kategorii.
- Zachowaj wynik kontroli założeń oraz informację o brakach.
- Oddziel rozmiar związku od jego istotności i od twierdzenia o przyczynie.
Jeśli w raporcie brakuje nazwy wariantu, liczebności oczekiwanych albo informacji o sposobie traktowania braków, poproś o uzupełnienie analizy. Sprawny język nie naprawi niepełnego outputu.
Masz gotowy test, ale opis pozostawia wątpliwości?
Usługa Opracowanie rozdziału wyników może objąć redakcję i interpretację przekazanej analizy w uzgodnionym zakresie. Prześlij pytanie badawcze, opis zmiennych, zestawienie liczebności, pełny output z kontrolą założeń oraz obecny akapit. Dane uczestników usuń przed przekazaniem materiału.
Na tej podstawie można ustalić zakres opisu i wskazać brakujące informacje. Nowe obliczenia lub weryfikacja metod wymagają odrębnego ustalenia.



