Przejdź do treści

Rozdział wyników

Charakterystyka badanej grupy z metryczki: opisz próbę bez dopisywania reprezentatywności

Około 6 min czytania

Dwie osoby omawiają arkusze z wykresami obok laptopa.

Charakterystyka badanej grupy pokazuje, czyje odpowiedzi znalazły się w opracowaniu. Nie musi odtwarzać całej metryczki ani przekonywać, że próba jest reprezentatywna. Ma dostarczyć czytelnikowi informacji potrzebnych do zrozumienia późniejszych wyników. Najpierw ustal, jaki materiał rzeczywiście opisujesz, potem wybierz istotne cechy i sprawdź, czy każda liczba odnosi się do właściwej grupy.

Oddziel osoby planowane od osób opisanych

Plan mógł zakładać udział studentów kilku kierunków. W końcowym materiale mogły pozostać odpowiedzi osób z dwóch kierunków, ponieważ nie wszyscy dotarli do formularza lub spełniali kryteria. Charakterystyka wyników powinna odpowiadać właśnie temu materiałowi. Nie przepisuj planowanej struktury z metodologii tak, jakby została w pełni osiągnięta. Wskaż rozbieżność i jej znaczenie, jeśli wystąpiła.

Ustal też jednostkę opisu. Liczba formularzy nie zawsze oznacza liczbę różnych osób. Przy kilku pomiarach jedna osoba może dostarczyć więcej niż jeden rekord. Zanim nazwiesz zbiór grupą respondentów, sprawdź sposób rozpoznawania powtórzeń i zakres danych. Charakterystyka osób uczestniczących w pierwszym pomiarze może różnić się od charakterystyki osób uwzględnionych w analizie kompletnych par.

Wybierz cechy potrzebne do odczytania wyników

Nie każda zebrana informacja musi otrzymać osobny podrozdział. Wybieraj cechy związane z zakresem pracy, warunkami udziału i rozumieniem późniejszych ustaleń. Przy opisie doświadczeń pracujących studentów ważny może być status zatrudnienia. Przy ocenie pierwszego semestru znaczenie może mieć etap studiów. Lista powinna wynikać z projektu, a nie z przyzwyczajenia, że charakterystyka zawsze zawiera identyczny zestaw kategorii.

Przeczytaj pytanie metryczkowe razem z wariantami odpowiedzi. „Czy obecnie pracujesz zarobkowo?” nie mierzy tego samego co liczba godzin pracy lub rodzaj umowy. Jeżeli zebrano jedynie odpowiedź tak albo nie, nie dopisuj w opisie pełnego wymiaru zatrudnienia. Gdy wiek zebrano przedziałami, przedstaw właśnie przedziały. Nie wyliczaj dokładnej średniej wieku z wartości, których nie posiadasz.

Przykład: trzy cechy, różna kompletność

Dane demonstracyjne. Poniższy zbiór 72 ankiet i wszystkie liczby zostały przygotowane do ćwiczenia. Nie opisują rzeczywistych studentów ani klientów.

Etap studiów

Informację podały wszystkie 72 osoby: 44 studiowały na pierwszym stopniu, a 28 na drugim. Ten podział można odnieść do całego opisywanego zbioru. Sam poziom studiów nie wyjaśnia jednak kierunku ani konkretnego roku, jeżeli tych informacji nie zebrano.

Praca zarobkowa

Na pytanie odpowiedziały 72 osoby. Pracę zadeklarowało 45, czyli 62,5%, a 27 jej nie zadeklarowało. Nie wiadomo, ile godzin pracowały ani czy miały stałą umowę. Te różnice mogą być ważne, ale nie da się ich odtworzyć z ogólnego pytania.

Przedział wieku

Wiek wskazało 68 osób. W kategorii 20-24 lata znalazło się 28 odpowiedzi, w kategorii 25-29 lat 26, a w kategorii 30 lat i więcej 14. Cztery ankiety nie zawierały tej informacji. Udziały wśród odpowiedzi o wieku wynoszą odpowiednio 41,2%, 38,2% i 20,6%.

W trzeciej karcie podstawą rozkładu jest 68 odpowiedzi, a nie 72 ankiety. W charakterystyce warto pokazać obie informacje, lecz nie trzeba od nowa omawiać całej arytmetyki procentów. Sposób zapisu podstaw i pominięć wyjaśnia poradnik przygotowania sprawdzalnego opisu ankiety. Tutaj kluczowa jest zgodność profilu grupy z faktyczną dostępnością cech.

Zbuduj akapit, który prowadzi do właściwych wyników

Opis demonstracyjny może brzmieć: „Opracowanie obejmowało 72 ankiety studentów pierwszego i drugiego stopnia. Pierwszy stopień reprezentowały 44 osoby, drugi 28. Pracę zarobkową zadeklarowało 45 uczestników. Informację o wieku uzyskano w 68 ankietach; cztery nie zawierały odpowiedzi. Wśród osób podających wiek najwięcej znalazło się w przedziale 20-24 lata, następnie 25-29 lat”. Szczegółowe liczby zachowaj w odpowiednim zestawieniu.

Taki akapit przedstawia skład materiału, ale nie wyprowadza z niego cech całego środowiska studenckiego. Nie zawiera też oceniających określeń typu „młoda i aktywna grupa”, których znaczenie byłoby niejasne. Jeżeli celem rozdziału jest później porównanie poziomów studiów, ten podział został już wprowadzony. Nie trzeba przedstawiać go od początku przy każdym wyniku.

Nie twórz powiązań z osobnych rozkładów

Z informacji, że 45 osób pracuje, a 28 ma 20-24 lata, nie wynika, ilu pracujących znajduje się w tej grupie wieku. To dwa osobne rozkłady. Zdanie „młodsi uczestnicy częściej łączyli studia z pracą” wymaga odpowiedniego zestawienia wspólnych danych. Sam opis metryczki nie dostarcza takiego dowodu. Zatrzymaj się przed sformułowaniem zależności tylko dlatego, że oba udziały wydają się wysokie.

Podobnie największa kategoria w próbie nie musi być kategorią dominującą w populacji. Do takiego uogólnienia potrzebne są podstawy dotyczące doboru i zakresu badania. Własna próba może mieć inną strukturę niż uczelnia lub kierunek. Jeżeli nie przeprowadzono stosownego porównania, użyj ograniczonego sformułowania „w opisywanym materiale” albo „wśród uczestników badania”, zamiast „studenci najczęściej”.

Nie ukrywaj luk pod ogólną liczebnością

Jedno „N = 72” we wprowadzeniu nie oznacza, że każda późniejsza cecha została ustalona u 72 osób. Przygotuj roboczy wykaz: cecha, liczba dostępnych odpowiedzi i sposób ujęcia braków. Pomaga to sprawdzić spójność charakterystyki z tabelami i wykresami. Oznaczenie liczby odpowiedzi ma być zrozumiałe również wtedy, gdy czytelnik trafi bezpośrednio na zestawienie.

STROBE, czyli wytyczne raportowania określonych badań obserwacyjnych, osobno wskazuje opis cech uczestników oraz liczby braków dla istotnych zmiennych. To użyteczna zasada przejrzystości. Nie oznacza jednak, że każdy licencjat lub projekt jakościowy musi przyjąć cały układ tej listy. Dobieraj sposób prezentacji do rzeczywistego projektu i wymagań przyjętych w pracy.

Dobierz szczegółowość do celu i warunków prezentacji

Przedziały wieku lub inne kategorie powinny mieć uzasadnienie. Nie zmieniaj ich po obejrzeniu wyniku wyłącznie po to, aby opowieść brzmiała wyraźniej. Jeżeli uporządkowanie kategorii jest potrzebne, zachowaj zapis reguły i sprawdź zgodność z oryginalnymi odpowiedziami. Granice przedziałów nie mogą powodować, że jedna wartość należy do dwóch grup albo nie należy do żadnej.

Zwróć również uwagę na możliwość rozpoznania konkretnej osoby przez połączenie kilku rzadkich cech. Publiczny opis nie musi przedstawiać wszystkich szczegółów posiadanych w pliku roboczym. Sposób udostępnienia powinien odpowiadać ustalonym warunkom badania. Nie obiecuj anonimowości na podstawie samego usunięcia nazwisk, jeśli zestaw pozostałych cech nadal wskazuje uczestnika.

Sprawdź miejsce charakterystyki w całym rozdziale

Profil grupy jest wprowadzeniem do właściwych ustaleń, a nie ich zamiennikiem. Powiąż go z mapą rozdziału wyników. Każda cecha powinna pomagać zrozumieć zakres odpowiedzi albo stanowić uzasadniony element opisu. Ostateczny tekst sprawdź również pod kątem granic interpretacji materiału.

Jeżeli chcesz uporządkować profil respondentów i opis już zebranych odpowiedzi, sprawdź usługę „Opracowanie wyników ankiety”. Przekaż metryczkę, zestawienia i obecny fragment charakterystyki. Najpierw ustalimy, co wynika z dostępnego materiału, a które stwierdzenia wymagają poprawy lub dodatkowej podstawy.

Najczęstsze pytania

Czy z osobnej liczby pracujących i osobnego rozkładu wieku wynika, ilu młodszych uczestników pracuje?

Nie. Potrzebne jest zestawienie łączące obie cechy dla tych samych obserwacji. Dwa rozkłady brzegowe nie określają wspólnego podziału.

Czy w charakterystyce grupy trzeba opisać każdą cechę zebraną w metryczce?

Zakres powinien odpowiadać celowi, przyjętemu układowi pracy i potrzebom zrozumienia wyników. Sam fakt zebrania cechy nie uzasadnia rozbudowanego podrozdziału ani ujawniania wszystkich szczegółów.

Materiały źródłowe

  • STROBE Initiative, Checklist of items that should be included in reports of observational studies, część Results, pozycje 13-14. Wykorzystano zasadę przejrzystego określenia uczestników i braków, bez narzucania całej listy wszystkim pracom. Adres: https://www.strobe-statement.org/fileadmin/Strobe/uploads/checklists/STROBE_checklist_v4_combined.pdf
  • Przykład 72 ankiet, podziały grupy i gotowy akapit są autorskimi materiałami demonstracyjnymi.

Arkusz do samodzielnej pracy

Rozpisz swój rozdział przed redakcją.

Arkusz planowania rozdziału wyników pomoże połączyć pytania badawcze z danymi, tabelami, opisem i miejscem na dyskusję. Możesz pracować z nim samodzielnie, bez podawania e-maila.

Twój materiał. Konkretny zakres pomocy.

Ustalmy zakres na podstawie Twoich materiałów.

Napisz, czy masz ankietę, wywiady, dokumenty albo gotowy fragment. Dodaj oczekiwany rezultat, termin i najważniejsze wytyczne.

Wysłanie zapytania rozpoczyna ustalanie zakresu. Cenę i warunki realizacji poznasz przed decyzją o zamówieniu.

Zapytaj o opracowanie