Wynik przeciwny do hipotezy wymaga opisania rozbieżności, nawet gdy wartość p jest mała. Istotny statystycznie związek nie wspiera przewidywania dodatniego kierunku, jeśli zaobserwowano kierunek ujemny. Poniżej przejdziesz od gotowego raportu do uczciwej dyskusji: sprawdzisz możliwy błąd, zachowasz pierwotny plan i oddzielisz nowe wyjaśnienia od ustaleń.
Ustal, co dokładnie przewidywała hipoteza
Odszukaj brzmienie hipotezy sprzed analizy. „Zmienne są powiązane” oznacza co innego niż „wyższym wartościom X towarzyszą wyższe wartości Y”. Drugi zapis przewiduje kierunek. Nie zastępuj go po obejrzeniu wyniku wersją ogólniejszą, aby móc napisać, że hipoteza została potwierdzona.
Sprawdź także plan testowania: nazwę metody, hipotezę zerową, jednostronny lub dwustronny wariant, sposób traktowania braków i ewentualne dodatkowe analizy. Hipoteza merytoryczna i alternatywa statystyczna nie muszą być identycznie sformułowane. Dodatnie przewidywanie można sprawdzać w zaplanowanej analizie dwustronnej, lecz odrzucenie zerowej korelacji nie rozstrzyga jeszcze zgodności kierunku z przewidywaniem.
Najpierw sprawdź, czy rozbieżność nie wynika z błędu
Ujemny znak może być prawidłowy, ale przed interpretacją porównaj raport z dokumentacją zmiennych. Czy wyższy wynik oznacza więcej badanego zjawiska? Czy odwrócone pozycje obliczono zgodnie z kluczem? Czy podpisano właściwe kolumny i wykorzystano odpowiednią wersję pliku? Nie nazywaj błędem samej niezgodności z oczekiwaniem.
Jeżeli znaleziono rzeczywistą pomyłkę, zachowaj jej opis, poprzedni wynik i poprawioną analizę. Sprawdź wszystkie wyniki zależne od korekty. Usuwanie poprawnych obserwacji, zmiana punktacji lub wybór podgrupy wyłącznie po to, aby odzyskać oczekiwany znak, nie jest korektą techniczną.
Przykład: dodatnie przewidywanie, ujemny wynik
Cały przykład jest fikcyjny. Nazwy wskaźników i liczby stworzono do ćwiczenia redakcji. Nie opisują klientów, rzeczywistego badania ani zwalidowanych narzędzi. Hipoteza przewidywała: „Wyższej deklarowanej dostępności pomocy zespołu towarzyszy wyższa ocena własnej samodzielności w zadaniach”. W obu wskaźnikach więcej punktów oznacza więcej nazwanej cechy.
- Materiał
- 80 kompletnych par obserwacji, po jednej parze na osobę.
- Analiza
- Korelacja Pearsona; dwustronny test H0: korelacja w populacji równa zero, wobec alternatywy różnej od zera; alfa = 0,05.
- Oszacowanie
- r = -0,35; t(78) = -3,300; p = 0,00146 w teście dwustronnym.
- Niepewność
- 95% przedział ufności dla korelacji od -0,529 do -0,141, wyznaczony transformacją Fishera.
W ćwiczeniu przyjmujemy, że analityk uzasadnił użycie Pearsona oraz sprawdził niezależność obserwacji, liniowość, wpływ obserwacji odstających i warunki wnioskowania. Same podsumowania nie dokumentują takiej kontroli. W rzeczywistym raporcie musisz mieć do niej dostęp przed sformułowaniem wniosku.
Przy zaplanowanej analizie dwustronnej wynik przemawia przeciw zerowej korelacji w przyjętym modelu, ale obserwowany kierunek jest ujemny. Nie wspiera więc dodatniego przewidywania. Małe p nie zmienia znaku i nie mierzy prawdopodobieństwa prawdziwości hipotezy.
Napisz wynik, a potem nazwij jego relację z hipotezą
Akapit demonstracyjny może brzmieć:
Wśród 80 osób z kompletnymi danymi uzyskano ujemną korelację liniową między deklarowaną dostępnością pomocy zespołu a oceną własnej samodzielności: r = -0,35, 95% CI [-0,529; -0,141], p = 0,00146, test dwustronny. Obserwowany kierunek był przeciwny do dodatniego związku przewidywanego w hipotezie. Wynik tej analizy nie wspierał zatem przewidywania kierunkowego.
Nie dopisuj, że pomoc zespołu obniża samodzielność. W przykładzie zebrano jednoczesne deklaracje, bez projektu pozwalającego ustalić przyczynę. Nie ogłaszaj też obalenia całej teorii na podstawie jednego badania. Opisuj konkretną hipotezę, wskaźniki i zakres uzyskanej podstawy.
Unikaj trzech sposobów pozornego naprawiania wyniku
- „Zmienimy hipotezę na ujemną”. Możesz sformułować nowe przypuszczenie, ale nazwij je powstałym po analizie. Nie przedstawiaj go jako pierwotnego przewidywania sprawdzonego na tych samych danych.
- „Przełączymy test na drugi kierunek”. Jeżeli wcześniej zaplanowano test jednostronny dla dodatniej korelacji, nie wolno po wyniku wybrać ujemnego ogona i zachować etykiety analizy potwierdzającej. Raportuj rzeczywisty plan i jawnie oddziel dodatkowe sprawdzenia. Nie dziel automatycznie dwustronnego p przez dwa bez uwzględnienia kierunku.
- „Pokażemy tylko zgodną podgrupę”. Pominięcie niewygodnego wyniku lub ujawnienie jedynie korzystnego podziału ukrywa zakres analiz. Zgodnie z zasadami ASA wnioskowanie wymaga pełnego raportowania i przejrzystości, nie wyboru wyników pod oczekiwane zakończenie.
W dyskusji porównaj wyjaśnienia z dostępnymi dowodami
W naszym przykładzie można rozważyć, czy osoby oceniające swoją samodzielność niżej częściej otrzymywały pomoc. Możliwe jest też znaczenie trudności zadań albo innego sposobu rozumienia pomocy. To hipotezy interpretacyjne, a nie przyczyny ustalone przez samą korelację. Wskaż, jakich danych brakuje do ich sprawdzenia. Nie zapisuj kilku możliwości tak, jakby każda została zaobserwowana.
Gdy porównujesz wynik z publikacją, sprawdź, czy badano te same konstrukty, podobną grupę i porównywalny okres. Deklarowana dostępność pomocy nie jest tym samym co liczba otrzymanych konsultacji. Samodzielność oceniana przez uczestnika nie jest automatycznie miarą poprawności wykonania zadania. Rozbieżność może dotyczyć pomiaru lub zakresu, lecz takie wyjaśnienie również wymaga uzasadnienia.
Dobra dyskusja zachowuje kolejność: co uzyskano, z czym to porównano, jakie wyjaśnienia mają podstawę i czego nadal nie rozstrzygnięto. Nie dopisuj pozornej zgodności przez zmianę nazw wskaźników.
Oddziel dalszą eksplorację od testu pierwotnego przewidywania
Nowy pomysł może być wartościowym rezultatem nieoczekiwanego wyniku. Center for Open Science wskazuje, że prerejestracja pomaga odróżniać analizy planowane od nieplanowanych. Nie oznacza zakazu eksploracji. Oznacza potrzebę jasnego opisania, kiedy powstało pytanie i na jakich danych je rozważano.
Nie nazywaj datowanej notatki formalną prerejestracją, jeśli nie dokonano takiego zapisu. W pracy zachowaj rzeczywisty ślad planu, zmian i analiz dodatkowych. Nową interpretację można następnie sprawdzić na niezależnym materiale lub w odpowiednio zaplanowanym badaniu. Sam ponowny opis tego samego wyniku nie daje niezależnego potwierdzenia.
Uporządkuj dyskusję rozbieżnego wyniku
Przed redakcją zestaw pierwotną hipotezę, plan analizy, pełny raport i sprawdzone źródła porównawcze. Oznacz, co było zaplanowane, co poprawiono z udokumentowanego powodu i co powstało po obejrzeniu danych.
Usługa „Dyskusja wyników i wnioski” może objąć uporządkowanie tej argumentacji na podstawie gotowych ustaleń. Dołącz objaśnienia zmiennych, obecny fragment dyskusji i uwagi promotora. Potrzeba nowych obliczeń lub kontroli metody wymaga odrębnego uzgodnienia.



